Dakwerken

Vanaf het begin was al duidelijk dat de boerderij veel te lijden heeft gehad van het gebrek aan onderhoud. Aniela en Robert waren niet de mensen die graag geld uitgaven, ook niet voor zaken die op termijn veel meer geld zouden gaan kosten, dan dat ze er bij een regelmatig onderhoud aan uit moesten geven. Dus bijvoorbeeld geen dakwerken, en daarmee erg veel lekken die veel schade veroorzaakten. Het eerste wat we dan ook deden was offertes vragen in de buurt om dat te verhelpen.

Samen met de aannemers bekeken we de toestand van het dak en die was wisselend: aan de achterkant, de zonzijde, kon volstaan worden met  het verwijderen van de moslaag en het vervangen van sommige stukken. De nok moest rechtgetrokken worden en de nokpannen vernieuwd en de schoorsteen en de zijkanten moesten beter afgewerkt worden en lekvrij gemaakt. Tot zover niet echt een probleem dus. De voorkant echter, de natte, koude kant, moest na rijp beraad, volledig vernieuwd worden. Dat betekende een fikse financiële aderlating en ook een ingewikkelde planning. Dak eraf is namelijk precies wat het zegt: geen dak, dus geen bescherming. Daarom dus liefst in hartje zomer en zo hadden we dan ook onze vakantie gepland.

Echter, op het moment zelf waren de weersvooruitzichten zeer ongunstig en de aannemer (Didier, een zeer vriendelijke en professionele aannemer, maar helaas een slechte weersvoorspeller) durfde niet van start te gaan. Ik echter keek omhoog en zei dat ik het risico wel wilde nemen en van start wilde gaan. Hij hield echter voet bij stuk en zo werd er de eerste twee weken in juli niets gedaan, terwijl iedere dag overigens wel gewoon droog was. Ondertussen kwam de deadline van 1 augustus steeds meer in zicht, de dag dat heel Frankrijk collectief de deur op slot doet en een maand lang niet werkt. Zo ook Didier dus. En dan gebeurt natuurlijk wat te verwachten viel: Didier was gedwongen van start te gaan in een periode die daadwerkelijk ongelooflijk slecht was. Slagregens, kou en wind op precies het moment dat het dak volledig open was. Afijn, veel was er niet te verliezen, we hadden nog geen werken gedaan die verpest konden worden en de muren hebben er een paar rustieke bruine sporen bijgekregen. Maar de voorkant is prachtig strak en afgewerkt opgeleverd. Dus eind goed al goed! En als de achterkant later ook nieuwe pannen gaat krijgen, dan duimen we voor beter weer.

De achterkant wordt schoongekrabd, gebroken pannen vervangen en de nok rechtgetrokken, ...

... maar de voorkant is een ander paar mouwen: waar het plastic zit en ook op ander plaatsen is er geen reparatie meer mogelijk. De balken zijn door lekkage zacht geworden en de mieren hebben alles weggevreten.

Dus alles eraf...

... balken vervangen...

... ongenode gasten van lang geleden opruimen (dit is de mummie van een relmuis) ...

... bij sommige van die resten een beetje huiveren (een slangenhuid dus, waarvan weet ik niet)...

... en dan heb je dit uitzicht, van binnenuit wel te verstaan. Best indrukwekkend hoor!

Na heel erg veel regen is gelukkig het onderdak erop.

De zinken zijkant werd mooi afgewerkt met ster-spijkers.

En hier dan het resultaat: prachtig mooi en helemaal dicht!

Dank je wel famille Vouillot & ouvriers!

Hooi ruimen.

Bij een boerderij hoort hooi en stro, dus ook bij de onze. Met de makelaar was afgesproken dat de inboedel van het huis bij de prijs inbegrepen was. Hij was daar in eerste instantie niet erg happig op, totdat ik de lumineuze inval had om te zeggen dat, als de inboedel er niet bij hoorde, dat dan ook alle stro en hooi weggehaald moesten worden. Nog maar weinig mensen zo snel op hun besluit terug zien komen! En eigenlijk had me dat toen al meteen argwanend moeten maken, want ik dacht dat dat hooi weghalen een fluitje van een cent zou zijn. Niet dus: de hele zomer hebben we gesjouwd, 15 kiepwagens van buurman Gilles volgestouwd, en dan waren die kiepwagens ook nog eens verhoogd, zodat er meer in zou kunnen. De mensen van het dorp die kwamen kijken opperden dat we een source, een bron, van stro hadden aangeboord. Verder was het tamelijk gevaarlijk werk, want de onderliggende vloerplanken waren soms zo bros als peperkoek. De enige reden waarom alles niet omlaag viel was het zogenaamde colmater van het hooi: er waren zoveel lagen van zoveel jaren oogst op elkaar gestapeld dat ze een dik tapijt waren gaan vormen dat zelfs zonder planken nog wel op zijn plaats was blijven liggen.

Wel spectaculair als het hooi in de fik werd gestoken: de buurman reed het hooi op een van de weilanden, tot aan de bosrand die aan een kant van het weiland lag. Daarna ging de fik erin. Toen mijn zoon verschrikt opmerkte dat zo misschien wel het hele bos in brand zou vliegen was het laconieke antwoord dat alleen de overhangende takken zouden opbranden. Die takken moesten in ieder geval gesnoeid worden en zo zou hun een werkje van een paar uur uitgespaard worden. Hier noemen ze dat "op het randje", daar is het gewoon pratique.

Stro en hooi...

Stro en hooi...

Stro en hooi.

Hooi is trouwens gedroogd gras en wordt door de dieren gegeten. Terwijl stro de restanten van koren en andere gewassen zijn: daar slapen de dieren op.

Nog wat goede aanwijzingen van de buurman. (Oh lala, c'est comme une source, quoi!)

Nog weer wat stro en hooi.

Kiepwagen vol stro: nog maar 12 te gaan!

 En dan de fik erin: let op de bosrand op de achtergrond: "Ah, je m'en fou."

Ja, dat fikt goed!

En dan op een dag in de herfst is het klaar. Geen strootje meer te zien. Gelukkig!

Aniela, la Polonaise.

De boerderij was oorspronkelijk van Aniela, een Poolse die op de vlucht voor de recessie in Frankrijk terechtkwam, net voor het uitbreken van WO2. Ze trouwde met Robert, een wat oudere man, die meteen daarop als krijgsgevangene naar de Elzas werd gevoerd. Het gezin bleef kinderloos, wat haar blijkbaar veel verdriet deed, en in 1987 overleed Robert. Ze bleef in de jaren daarna alleen op de boerderij wonen en vereenzaamde nogal. Omdat ze extreme armoede had gekend, bewaarde ze alles, variërend van kalenders en tijdschriften uit de jaren vijftig tot tachtig, kalenders, verpakkingen van kattenvoer, yoghurtpotjes, blikjes, flessen, brieven, kaarten, foto's en eigenlijk alles wat je maar kunt bedenken.

Ik zal in de loop van dit blog nog wel terugkomen op die verzameling, want we hebben heel veel bewaard, om later uit te zoeken en eventueel op te hangen en in te lijsten. Wat echter vooral overheerste was de chaos in het huis: we hebben een hemelvaartvakantie lang alleen maar opgeruimd en gesorteerd en enorm veel vieze dingen verbrand: zoals bijvoorbeeld dekbedden die in 40 jaar niet gewassen waren en idem dito matrassen. Of ingemaakt confituur met héél lange schimmelbaarden.

Aniela en Robert, getrouwd en gelukkig

Lekker, ingemaakte jam van 35 jaar oud.

Alles bewaren, alles ophangen...

Het goede servies, al jaren niet gebruikt en voorzien van een dikke vetlaag ter conservering.

De stal met veel bruikbare spullen. Volgens Aniela dan toch.

 

In de keuken waren de muren behangen met verpakkingen van honden- en kattenvoer. Helaas waren die van plastic en kon het vocht erachter niet ontsnappen, waardoor de kalklaag nat en schimmelig geworden was.

De slaapkamer van Aniela, met het nog beslapen bed, de versieringen die ze maakte van oude tijdschriften en verpakkingen om de boel wat op te fleuren.

Maar we vonden sommige dingen toch wel erg vies...

... dus dan is de fik erin een goede oplossing!

Een huis in Frankrijk.

On y va.

In juni 2008 kochten H. en ik na een niet zo heel lange zoektocht in Frankrijk een huis in het zuidelijkste puntje van de Haute-Marne. Dit departement van de regio Champagne-Ardennes, wat aan de meer oostelijke zijde van Frankrijk ligt, is vooral bekend om zijn landbouweconomie: het schijnt dat de verhouding dierenbezit per persoon het hoogste is van heel het land.

Het huis, gelegen in een onooglijk dorpje met 115 inwoners, was eigenlijk een ruïne, en de medebewoners hadden elkaar al meermaals aangestoten in het voorbijgaan: dat rommeltje daar is om af te breken. Maar ja, Nederlanders en hun beruchte tegendraadsheid: die afbraak is voorlopig even uitgesteld. Wij besloten om de ruïne te kopen en te veranderen in een vakantiewoning.

Dat avontuur duurt nog steeds voort en is voor ons een van de beste gebeurtenissen ooit gebleken. Af en toe slaak ik wel eens een diepe zucht (een "soupir profond" dus), omdat het niet gaat zoals ik wil, maar vaker nog slaak ik een zucht van verwondering of bewondering of van zomaar het fijne gevoel dat ik krijg als er iets moois langskomt. Daarover zal ik zo nu en dan schrijven en plaatjes laten zien. Voor de lezer alvast beaucoup de plaisir en laat maar weten wat je ervan vindt!

En dan maar meteen de eerste beelden: dit waren de foto's die onze makelaar doorstuurde en die mij —geloof het of niet — meteen in de auto deden klimmen om de deal van de eeuw te gaan sluiten!

Voorkant, de deur verscholen achter een knots van een rozenstruik.

Binnenkomst in de keuken, op smaakvolle rustieke wijze ingericht. Alleen een beetje opfrissen nodig.

Slaapkamer, ook voorzien van alle comfort.

Achterkant van het huis: het rechterdeel is van ons.

Onze wei en achtertuin.