Hooi ruimen.

Bij een boerderij hoort hooi en stro, dus ook bij de onze. Met de makelaar was afgesproken dat de inboedel van het huis bij de prijs inbegrepen was. Hij was daar in eerste instantie niet erg happig op, totdat ik de lumineuze inval had om te zeggen dat, als de inboedel er niet bij hoorde, dat dan ook alle stro en hooi weggehaald moesten worden. Nog maar weinig mensen zo snel op hun besluit terug zien komen! En eigenlijk had me dat toen al meteen argwanend moeten maken, want ik dacht dat dat hooi weghalen een fluitje van een cent zou zijn. Niet dus: de hele zomer hebben we gesjouwd, 15 kiepwagens van buurman Gilles volgestouwd, en dan waren die kiepwagens ook nog eens verhoogd, zodat er meer in zou kunnen. De mensen van het dorp die kwamen kijken opperden dat we een source, een bron, van stro hadden aangeboord. Verder was het tamelijk gevaarlijk werk, want de onderliggende vloerplanken waren soms zo bros als peperkoek. De enige reden waarom alles niet omlaag viel was het zogenaamde colmater van het hooi: er waren zoveel lagen van zoveel jaren oogst op elkaar gestapeld dat ze een dik tapijt waren gaan vormen dat zelfs zonder planken nog wel op zijn plaats was blijven liggen.

Wel spectaculair als het hooi in de fik werd gestoken: de buurman reed het hooi op een van de weilanden, tot aan de bosrand die aan een kant van het weiland lag. Daarna ging de fik erin. Toen mijn zoon verschrikt opmerkte dat zo misschien wel het hele bos in brand zou vliegen was het laconieke antwoord dat alleen de overhangende takken zouden opbranden. Die takken moesten in ieder geval gesnoeid worden en zo zou hun een werkje van een paar uur uitgespaard worden. Hier noemen ze dat "op het randje", daar is het gewoon pratique.

Stro en hooi...

Stro en hooi...

Stro en hooi.

Hooi is trouwens gedroogd gras en wordt door de dieren gegeten. Terwijl stro de restanten van koren en andere gewassen zijn: daar slapen de dieren op.

Nog wat goede aanwijzingen van de buurman. (Oh lala, c'est comme une source, quoi!)

Nog weer wat stro en hooi.

Kiepwagen vol stro: nog maar 12 te gaan!

 En dan de fik erin: let op de bosrand op de achtergrond: "Ah, je m'en fou."

Ja, dat fikt goed!

En dan op een dag in de herfst is het klaar. Geen strootje meer te zien. Gelukkig!

Aniela, la Polonaise.

De boerderij was oorspronkelijk van Aniela, een Poolse die op de vlucht voor de recessie in Frankrijk terechtkwam, net voor het uitbreken van WO2. Ze trouwde met Robert, een wat oudere man, die meteen daarop als krijgsgevangene naar de Elzas werd gevoerd. Het gezin bleef kinderloos, wat haar blijkbaar veel verdriet deed, en in 1987 overleed Robert. Ze bleef in de jaren daarna alleen op de boerderij wonen en vereenzaamde nogal. Omdat ze extreme armoede had gekend, bewaarde ze alles, variërend van kalenders en tijdschriften uit de jaren vijftig tot tachtig, kalenders, verpakkingen van kattenvoer, yoghurtpotjes, blikjes, flessen, brieven, kaarten, foto's en eigenlijk alles wat je maar kunt bedenken.

Ik zal in de loop van dit blog nog wel terugkomen op die verzameling, want we hebben heel veel bewaard, om later uit te zoeken en eventueel op te hangen en in te lijsten. Wat echter vooral overheerste was de chaos in het huis: we hebben een hemelvaartvakantie lang alleen maar opgeruimd en gesorteerd en enorm veel vieze dingen verbrand: zoals bijvoorbeeld dekbedden die in 40 jaar niet gewassen waren en idem dito matrassen. Of ingemaakt confituur met héél lange schimmelbaarden.

Aniela en Robert, getrouwd en gelukkig

Lekker, ingemaakte jam van 35 jaar oud.

Alles bewaren, alles ophangen...

Het goede servies, al jaren niet gebruikt en voorzien van een dikke vetlaag ter conservering.

De stal met veel bruikbare spullen. Volgens Aniela dan toch.

 

In de keuken waren de muren behangen met verpakkingen van honden- en kattenvoer. Helaas waren die van plastic en kon het vocht erachter niet ontsnappen, waardoor de kalklaag nat en schimmelig geworden was.

De slaapkamer van Aniela, met het nog beslapen bed, de versieringen die ze maakte van oude tijdschriften en verpakkingen om de boel wat op te fleuren.

Maar we vonden sommige dingen toch wel erg vies...

... dus dan is de fik erin een goede oplossing!